تلویزیون

هم شرقی، هم غربی، تلویزیون ایرانی!

نیاز به عینک خاصی نیست. اگر صرفاً با چشم غیر مسلّح و حقیقتاً «واقع نگر» نگاه کنیم، خواهیم دریافت که این «صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران»، باطنش با اسمش تناسبی ندارد. حتی تضاد هم دارد! همه انتظار داشتند که این حکومتِ مبتنی بر دین، بر صفحه ی تلویزیونش چیزهایی را نقش ببندد که به درد معنویّت انسان ها بخورد. چیزهایی که انسان را به تعالی برساند، نه اینکه موقتاً نفسش را ارضا کند. به تعالی که نمی رساند هیچ، اساس و بنیان اسلامی انقلاب را هم زیر سؤال می برد.

سمت راستش را که می بینی، جومونگ و سوسانو و تاجر پوسان قهرمان های ملّت مسلمان ما می شوند. طرف چپش را هم که نگاه کنی، تبلیغاتش با وقاحت تمام دست مصرفگرایی غرب را از پشت بسته است. در یک گوشه اش یکی سعی میکند عطش معنوی مردم را با روانشناسی متریالیسم-بنیانِ غربی سیراب کند، در گوشه ی دیگر مجریانش را می بینیم که با ناز و عشوه و ژست های جاهلی سعی در جذب مخاطب به هر قیمتی دارند.

البته همه اش غربی یا شرقی نیست. قسمت هایی بسیار فاجعه آمیز تر هم دارد. سریال ها و فیلم های سینماییِ مثلاً ایرانیش، خرافات و سنن جاهلی خودمان را حفظ کرده و جهالت و بی حیایی غرب را هم به آن افزوده و معمولاً دریغ از ذره ای منش اسلامی که در آن یافت شود! یا اکثر محتوایش که برای سرگرم کردن مردم است. ما انقلاب کردیم که آگاه شویم و آگاه کنیم یا اینکه سرمان گرم شود؟! تقریباً می توان گفت که این تلویزیون و رادیو به بهترین وجه دارد «ضد انقلاب اسلامی» را با نام «انقلاب اسلامی» به تصویر می کشد. پیشنهاد میکنم که در ابتدای برنامه هایشان بگویند « صدای ما را از جمهوری اسلامی، صدا و سیمای سکولار می شنوید!»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *